cheap jordanscheap jordanscheap jordanssac longchamp pas cher
   
   
   

 


Με την υποστήριξη του
Επιμελητηρίου Λέσβου

 
 
 

Δήμος Μούδρου

 

 
Ο Δήμος Μούδρου είναι ένας από τους τέσσερις δήμους της Λήμνου. Ιδρύθηκε το 1998 και περιλαμβάνει την ανατολική πλευρά του νησιού.

Πρωτεύουσα είναι ο Μούδρος. Ο Δήμος αποτελείται από τα δημοτικά διαμερίσματα: Καμινίων, Ρουσσοπουλίου, Φισίνης (με δύο οικισμούς: τη Φισίνη και την Αγία Σοφία), Σκανδάλης, Ρωμανού, Λύχνων, Ρεπανιδίου (με δύο οικισμούς: το Ρεπανίδι και τον Κότσινα), Κοντοπουλίου, Καλλιόπης, Παναγίας και Πλάκας.

 

ΜΟΥΔΡΟΣ



Στην περιοχή του Μούδρου η κατοίκηση ξεκινά από τα προϊστορικά χρόνια, με επίκεντρο την πόλη που είχε κτιστεί στο νησάκι Κουκονήσι. Οι ανασκαφές, τις οποίες έχει ξεκινήσει εκεί από τον Οκτώβριο του 1992 ο Λημνιός αρχαιολόγος Χρήστος Μπουλώτης, αποκαλύπτουν ένα σπουδαίο προϊστορικό κέντρο, ισοδύναμο της Πολιόχνης και σύγχρονο με κάποιες φάσεις της.

ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ  

Το Κουκονήσι ή Νησάκι, όπως το αποκαλούν συνήθως οι Μουδρινοί, είναι μια μικρή ωοειδής νησίδα που βρίσκεται ΒΑ του Μούδρου με έκταση 140 στρέμματα περίπου και υψόμετρο 10 μ. 


Από την απέναντι ακτή το χωρίζει μια αβαθής θαλάσσια στενωπός πλάτους 400 μέτρων περίπου, η οποία συχνά αποξηραίνεται δημιουργώντας μια μικρή λασπώδη χερσόνησο. Για την απρόσκοπτη οδική πρόσβαση των αγροτών έχει κατασκευαστεί από παλιά ένας υπερυψωμένος λιθόστρωτος δρόμος με δυο γεφύρια, ώστε να μην εμποδίζεται η κίνηση του θαλάσσιου νερού. Από παλιά στο εσωτερικό του νησιού ανευρίσκονταν όστρακα αρχαιολογικού ενδιαφέροντος.


Το 1986-87 μαθητές του Γυμνασίου Μούδρου είχαν συλλέξει πλήθος τέτοιων οστράκων, τα οποία παραδώσανε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Λήμνου. Επίσης, στην χαμηλή κορυφή του νησιού που αποκαλείται Κούκονος το άροτρο των αγροτών ξέθαβε συχνά πέτρες από τα θαμμένα χαλάσματα.


ΚΑΜΙΝΙΑ



Τα Καμίνια βρίσκονται στη νοτιοανατολική χερσόνησο της Λήμνου σε απόσταση περίπου μισής ώρας από την ακτή. Από το 1918 ως το 1998 αποτελούσαν ξεχωριστή Κοινότητα. Από το 1998 αποτελούν δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Μούδρου Λήμνου του νομού Λέσβου. Συνορεύουν με τα Δ.Δ. Ρουσσοπουλίου (Β), Μούδρου (Δ και ΝΔ) και τον οικισμό Αγ. Σοφία του Δ.Δ. Φισίνης (ΝΔ και Ν). Στα Α βρέχεται από το Αιγαίο πέλαγος στις ακτές Ξεσπάσματα, Μόλος, ακρωτήριο Βρόσκοπος, Πολιόχνη και Κοκκινόβραχος.

Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά το 1346 σε έγγραφα της μονής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους. Επί τουρκοκρατίας ήταν κεφαλοχώρι και είχε μόνο Έλληνες κατοίκους. Το 1874 είχε 90 οικογένειες. Από το έτος αυτό λειτουργησε κοινοτικό σχολείο. Μετά την ανακάλυψη της Στήλης των Καμινίων, το 1885, το χωριό έγινε πόλος έλξης πολλών περιηγητών.

Προς το τέλος της τουρκοκρατίας είχε δημογεροντία, ταχυδρομικό γραφείο και η ενορία κυκλοφορούσε κέρματα με τη σφραγίδα: "ΠΚ+" (Παναγία Καμινίων). Κατά τη δεκαετία 1920-30 ξεκίνησαν οι ανασκαφές της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής που αποκάλυψαν την προϊστορική πόλη Πολιόχνη. Έκτοτε τα Καμίνια αποτελούν πόλο έλξης πολλών κατοίκων και το 1951 είχαν 874 κ. Το 1932 χτίστηκε νέο σχολικό κτίριο. Στο σχολείο φοιτούσαν πάνω από 100 μαθητές και λειτουργούσε ως τριθέσιο ή διθέσιο ως το 1980. Το 1980 έγινε μονοθέσιο και το 1994 συγχωνεύτηκε με του Μούδρου λόγω έλλειψης μαθητών.

Οι κάτοικοι είναι κυρίως αγρότες και κτηνοτρόφοι. Σήμερα καλλιεργούνται σιτηρά και αμπέλια, ενώ ως το 1970 περίπου καλλιεργούσαν και το βαμβάκι. Από το 1937 λειτουργεί Γεωργικός Συνεταιρισμός. Επίσης, υπάρχουν ιδιωτικό οινοποιείο, λακαριά παραγωγής τσίπουρου, μελισσοκόμοι, αλιείς, παντοπωλεία, καφενεία, ταβέρνες, ενοικιαζόμενα δωμάτια, ραφείο, ηλεκτρολόγοι, ξυλουργοί, αλουμινάδες, περίπτερο κλπ.


ΡΟΥΣΣΟΠΟΥΛΙ


Το χωριό οφείλει το όνομά του στο βυζαντινό γαιοκτήμονα Ρωσόπουλο και αναφέρεται σε έγγραφο της μονής Μεγ. Λαύρας από το 1321. Τότε τα καλύβια του Ρωσοπούλου δόθηκαν στο πατριαρχείο κι αποτελούσαν εξαρχία του. Στα χρόνια της τουρκοκρατίας το όνομα του χωριού αναφέρεται σε διάφορα έγγραφα με τον αναγραμματισμό: Ορσωπούλ’ κι οι κάτοικοι Ορσοπλιανοί. Με το όνομα Ρωσσοπούλιον έγινε κοινότητα το 1918 και το 1940 μετονομάστηκε σε Ρουσσοπούλιον.

Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, το χωριό ήταν αρχικά κτισμένο στα βορειοανατολικά του σημερινού, προς τη Χορταρόλιμνη, κοντά στη θάλασσα, αλλά οι κάτοικοι το εγκατέλειψαν από το φόβο της πειρατείας και το μετέφεραν πίσω από το λόφο Κορακάς. Πράγματι, στους χάρτες τριών περιηγητών σημειώνεται στην ανατολική Λήμνο, βόρεια του ακρωτηρίου Βρόσκοπος, το λιμάνι Port de Mars (1554, o Γάλλος Thevet) ή Porto Marzo (1680-85, ένας Γερμανός) ή Porto Marze (1688, ο Ολλανδός Dapper).

Ως τα χρόνια του μεσοπολέμου το Ρουσσοπούλι γνωρίζει ραγδαία εξέλιξη. Το 1928 είχε 618 κατοίκους και 191 σπίτια. Εκτός από την αγροτική παραγωγή, υπήρχε μια βιοτεχνία κεραμιδιών με ετήσια παραγωγή 100 χιλιάδων τεμαχίων και αναδείχθηκαν πετράδες, όπως ο παπά-Ηλίας Τσαντίλας (1902-93) και ο γιος του Ευστράτιος. Το 1925, με δαπάνη των αδερφών Αντώνιου και Γεώργιου Διαμανταρίδη, κτίστηκε το σχολικό κτίριο με εντυπωσιακή λιθόγλυπτη διακόσμηση, έργο του Γιάννη Φωτιάδη.

Επίσης, έγινε απόπειρα να μεταφερθεί το νερό των Χλιων Νερών στο χωριό με πήλινες σωληνώσεις συνολικού μήκους άνω των χιλίων μέτρων, η οποία δεν ολοκληρώθηκε.  Μεταπολεμικά, ακολουθεί την τύχη των περισσότερων χωριών: μετανάστευση, γήρανση του πληθυσμού και κλείσιμο του δημοτικού σχολείου στα τέλη της δεκαετίας 1980-90. Κάτοικοι: 284 το 1971 και μόλις 163 το 2001.


ΚΟΝΤΟΠΟΥΛΙ

 

Το χωριό οφείλει το όνομά του στο βυζαντινό γαιοκτήμονα Κοντόπουλο, ο οποίος δώρισε μέρος των κτημάτων του στη μονή Μεγ. Λαύρας σύμφωνα με τον ιστορικό Κομνηνό Πυρομάγλου, που ερεύνησε σχετικά αρχεία στο Άγιο Όρος. Το 1918, που έγινε κοινότητα, έλαβε το επίσημο όνομα Κοντοπούλιον.

Σύμφωνα με την προφορική παράδοση το

χωριό κτίστηκε από κατοίκους του Κότσινου και του Αγίου Υπατίου. Προφανώς, στα τέλη του 17ου αιώνα που εγκαταλείφθηκε ο Κότσινος, ορισμένοι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν στο Κοντοπούλι.

Από την περίοδο αυτή ο πληθυσμός του χωριού άρχισε να λιγοστεύει καθώς όσοι είχαν ιδιοκτησίες κοντά στην Παναγία, μετακόμισαν εκεί. Έτσι, ενώ το 1863 κατοικούσαν 204 οικογένειες, το 1874

απογράφηκαν μόνο 190. Επίσης, το 1874 υπήρχαν 281 κατοικίες.

Από το 1863 αναφέρεται η λειτουργία σχολείου, το οποίο χρηματοδοτούσαν κατά 60% κάποιος δωρητής και κατά 40% η ενορία.

Ο πράγματι εντυπωσιακός ναός του Αγίου Δημητρίου ανακατασκευάστηκε εκ βάθρων την περίοδο 1892-1902 και πολλά αρχιτεκτονικά μέλη του -κίονες, κιονόκρανα, μάρμαρα, λίθοι- μεταφέρθηκαν από τα ερείπια της αρχαίας Ηφαιστίας. Είναι ρυθμού τρίκλιτης βασιλικής με τρούλο

Θεμελιώθηκε το 1892 μα επειδή τα χρήματα δεν έφτασαν, η κοινότητα χρησιμοποίησε χρήματα του σχολικού ταμείου. Τελικά, ο ναός αποπερατώθηκε με δωρεά 600 λιρών του ζεύγους Εμμανούηλ και Δέσποινας Δημητριάδη.

Την ανέγερση του καμπαναριού χρηματοδότησε ο Κων. Μαυρουδής ενώ ο Παντελής Βαφέας, κάτοικος Ροδεσίας, πρόσφερε 1000 λίρες για τον εξωραϊσμό του.
Από τον προηγούμενο ναό έχουν διασωθεί ενδιαφέροντα τεκμήρια της αρχικής ιδρύσεως του ναού, όπως ένα βημόθυρο του 18ου αιώνα, εικόνες του 1842 και του 1881 του Ευστρατίου Ιμβρίου.

Μεταπολεμικά η μετανάστευση έπληξε το χωριό, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός του να μειωθεί δραματικά από 1.136 άτομα το 1951, σε 650 το 1991.


Στο χωριό υπάρχει περιφερειακό ιατρείο, Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών, ένα εργαστήρι αγγειοπλαστικής της Ντίνας Δεσποτέρη και ένα αγιογραφίας της Ζηνοβίας Κοντογεωργάκη. Ακόμη υπάρχουν καφετέριες και ταβερνούλες. Οι ανασκαφές στην Ηφαιστία και η πρόσφατη αναστήλωση του αρχαίου θεάτρου της, προοιωνίζονται καλύτερες ημέρες για το μέλλον της κωμόπολης.


ΦΥΣΙΝΗ - ΣΚΑΝΔΑΛΗ - ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ



Φτάνοντας στο Ν.Α. άκρο της Λήμνου που βρίσκονται τα χωριά Φισίνη, Σκανδάλη Αγία Σοφία, (κατά το μεσαίωνα όλη η περιοχή ονομαζόταν Σκάλα) βρίσκουμε ερείπια οχυρωμένου πύργου και διάσπαρτα ίχνη σπιτιών, πηγαδιών και ανεμόμυλων.

Τα χωριά αυτά διατηρούν σχεδόν αναλλοίωτο τον παραδοσιακό τους χαρακττήρα.


ΡΩΜΑΝΟΥ - ΡΕΠΑΝΙΔΙ


Πηγαίνοντας βορειοανατολικά, περνά κανείς από το γραφικό Ρωμανού, άλλοτε χωριό λιθοξόων, γνωστό επίσης για την ωραία βρύση του και τις δύο εκκλησίες του.

Από τα λατομεία της περιφέρειας του Ρωμανού, προέρχεται ο γκρίζος γρανίτης που χρησιμοποιήθηκε για να κτιστούν τα αρχοντικά του νησιού.

Στο όμορφο Ρεπανίδι ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλούν οι σκαλισμένες στο βράχο, γούρνες που χρησίμευαν για αποθήκευση κρασιού ή σιτηρών.


ΚΑΛΛΙΟΠΗ



Στην Καλλιόπη συναντάμε τη Χορταρόλιμνη που με την Αλυκή και την Ασπρόλιμνη σχηματίζουν ένα σύμπλεγμα και αποτελούν το σημαντικότερο υγροβιότοπο της Λήμνου και ένα από τους σημαντικότερους της Ελλάδας (Natura 2000).

Η Καλλιόπη είναι χωριό γνωστό για τις ιπποδρομίες που λαμβάνουν χώρα στο πανηγύρι του Αγ. Γεωργίου. Ανατολικά της Καλλιόπης βρίσκεται η απέραντη αμμουδιά του Κέρους. 


ΠΑΝΑΓΙΑ - ΠΛΑΚΑ

 

Η Παναγιά χωρίς αμφιβολία αποτελεί ένα από τα πιο ζωντανά χωριά του νησιού με πολλούς κατοίκους νεαρής ηλικίας. Μαζί με την Πλάκα, είναι τα τελευταία χωριά της βορειοανατολικής Λήμνου. 

Κοντά στο λιμανάκι της Πλάκας απλώνεται η ωραία παραλία του Αγίου Στεφάνου ενώ στο βόρειο άκρο του νησιού είναι χτισμένο το εξωκλήσι του Αγίου Χαραλάμπους. 

Στην ακτή κάτω ακριβώς από την εκκλησία, είναι μια πηγή νερού που άμα το ανακατέψει κανείς με χώμα, δίνει μια λάσπη αποτελεσματική για τους πόνους των οστών. 

Στην Πλάκα επίσης βρίσκουμε τα ερείπια σημαντικού κάστρου μεσαιωνικής εποχής, το Βρυόκαστρο ή Παλαιόκαστρο.

 
 


Εκδηλώσεις 2012