cheap jordanscheap jordanscheap jordanssac longchamp pas cher
   
   
   

 


Με την υποστήριξη του
Επιμελητηρίου Λέσβου

 
 
 

Δήμος Ατσικής

 

Ο Δήμος Ατσικής είναι ένας από τους τέσσερις δήμους της Λήμνου. Περιλαμβάνει το κεντρικό και το βόρειο τμήμα του νησιού.
Ο δήμος ιδρύθηκε το 1998 έχει ως έδρα την Ατσική. Στο δήμο ανήκουν επίσης τα δημοτικά διαμερίσματα: Αγ. Δημητρίου, Βάρους, Σαρδών, Καρπάσι καθώς και οι οικισμοί Προπούλι και Κρηνίδα.


ΑΤΣΙΚΗ




Το χωριό πρωτοαναφέρεται το 1284 σε έγγραφο της μονής Μεγ. Λαύρας. Το όνομα του χωριού αποδίδεται σε παραλλαγή της αρχαίας ονομασίας Αττική, όμως χωρίς περαιτέρω τεκμηρίωση.

ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ    

Μια άλλη άποψη, πως το όνομα προήλθε από το τουρκικό «ατσίκ: ανοικτός (τόπος)» λόγω της μεγάλης πεδιάδας που την περιβάλλει, μοιάζει αδύνατη, αφού το τοπωνύμιο αναφέρεται ήδη από το 13ο αιώνα, πολύ πριν οι Τούρκοι έρθουν στη Λήμνο. Πριν από το 1360 αναφέρεται στην Ατσική το μονύδριο Άγιος Ιωάννης Πρόδρομος, το οποίο στη συνέχεια έγινε μετόχι της μονής Διονυσίου. Σε έγγραφα της ίδιας μονής το 1430 αναφέρεται ο ναός του Αγίου Νικολάου σε θέση ανάμεσα στην Ατσική και στο Προπούλι

Το χωριό είναι κτισμένο σε ένα λόφο στο μέσο της μεγάλης πεδιάδας της κεντρικής Λήμνου. Το 1868 κτίστηκε ο ενοριακός ναός του Αγίου Γεωργίου, ρυθμού τρίκλιτης βασιλικής.


Σε επιγραφή αναγράφεται ΠΡΩΤΟΜΑΣΤΟΡΗΣ ΠΑΝΤΕΛΙ ΤΣΑΝΙΣ. Πρόκειται για τον Παντελή Τζανή από την Κων/πολη, ο οποίος έκτισε και τους ναούς του Πλατύ και του Βάρους.
Φέρει νεοκλασικό διάκοσμο, κιονόκρανα κορινθιακού ρυθμού και αγιογραφίες ρωσικής τεχνοτροπίας.
Οι πέτρες του προέρχονται από το λατομείο του λόφου Σμούλα ενώ στο νάρθηκα έχουν ενσωματωθεί μαρμάρινοι κίονες που μεταφέρθηκαν από τη θέση Ζαβαλάκη. 


Τα κεραμίδια φτιάχνονταν στο λεγόμενο Κεραμιδαριό, στα νότια του χωριού.
Στα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας συγκέντρωσε τους κατοίκους των γύρω μικρών οικισμών με αποτέλεσμα να αυξηθεί ο πληθυσμός του και να εξελιχθεί σε κώμη.
Από το 1998 η Ατσική είναι έδρα του ομώνυμου Δήμου με δήμαρχο τον Ανδρέα Καλατζή. 


Είναι αυτοδύναμο κεφαλοχώρι με δημοτικό σχολείο, νηπιαγωγείο, περιφερειακό ιατρείο, ταχυδρομείο, αστυνομικό σταθμό, πολλά εμπορικά καταστήματα, μικρό ξενοδοχείο, ενοικιαζόμενα δωμάτια, ταβέρνες, αναψυκτήρια, δύο εργοστάσια ζαχαροπλαστικής (Συνεταιρισμός Γυναικών και Χρυσάφη), το εργοστάσιο αναψυκτικών Κουκουλήθρα και σημαντική αγροτική παραγωγή.

ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ  

Τα τελευταία χρόνια σημαντικό μερίδιο διεκδικεί και η τουριστική κίνηση με επίκεντρο τον Αγιαρμόλα που βρίσκεται στα βόρεια του χωριού.
Οφείλει το όνομά του στο εξωκλήσι του Άγιου Ερμόλαου, το οποίο «ΑΝΗΓΕΡΘΗ ΔΑΠΑΝΗ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΚΑΙ ΣΤΑΛΟΥΔΑΣ» το 1867 πάνω από μια νεροπηγή.
Εκεί βρίσκεται το λιμανάκι του χωριού και η αμμώδης παραλία των λουόμενων, ενώ αξιοθέατη είναι η ακτή με τους κοκκινωπούς βράχους.
Επίσης, στο ακρωτήριο Φαρακλό, βορειοδυτικά του χωριού, υπάρχουν τα Αγιάσματα, μια πηγή μεταλλικού νερού στην οποία αποδίδονται ιαματικές ιδιότητες και παλιότερα πολύς κόσμος έσπευδε να πιει το νερό της.


Τέλος, στο χαμηλό λόφο Προγόμυλος, τρία χιλιόμετρα δυτικά της Ατσικής, έχει εντοπιστεί προϊστορικός οικισμός.
Βρέθηκαν λίθινα εργαλεία αλλά δεν έχει γίνει εκτεταμένη ανασκαφή.

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ



Ο Αγιος Δημήτριος είναι Δ.Δ. του Δήμου Ατσικής Λήμνου του νομού Λέσβου της περιφέρειας Βορείου Αιγαίου.
Έχει πληθυσμό 698 κ. (2001). Βρίσκεται στο 10ο χλμ του κεντρικού οδικού άξονα Μύρινας – Μούδρου, ο οποίος διασχίζει το χωριό.
Μέχρι το 1951, ο οικισμός είχε την ονομασία Λέρα. Μαζί με τη Νέα Κούταλη, είναι τα δύο νεότερα χωριά της Λήμνου, αφού δημιουργήθηκαν μετά το 1922 από Μικρασιάτες πρόσφυγες.
Πριν από την απελευθέρωση του νησιού που έγινε το 1912 στην περιοχή του σημερινού Αγίου Δημητρίου υπήρχαν τα Λέρα, ένα από τα δύο χωριά της Λήμνου που είχαν αμιγή οθωμανικό πληθυσμό.

Ένας μύθος σχετικός με το όνομα του χωριού λέει ότι κάποτε ο άρχοντας του νησιού απεφάσισε να μοιράσει το νησί στους δυο γιους του. Για να μην αδικήσει όμως κανέναν, έκρινε πως το δίκαιο θα ήταν να ξεκινήσουν και οι δυο με την αυγή -δηλαδή με τη πρώτη λαλιά του πετεινού- από τα δυο άκρα του νησιού, ο ένας από τη Μύρινα και ο άλλος από την Πλάκα και στο σημείο που θα συναντηθούν να βάλουν το όριο για να το χωρίσουν.

Ό ένας από τους δυο τάισε τον πετεινό του κρασί και ρεβίθια.
Ο πετεινός μέθυσε και λάλησε στις μία τη νύχτα αντί στις τρεις ή τέσσερις.
Έτσι, ο γιος αυτός ξεκίνησε νωρίτερα και διανύοντας μεγαλύτερη απόσταση, συναντήθηκε με το δεύτερο στην περιοχή όπου τώρα είναι ο Άγιος Δημήτριος.
"Αυτό που μου έκανες με φόρτωσε λέρα", του είπε ο άλλος κι από τότε το χωριό πήρε το όνομα Λέρα.
Οι κάτοικοι σήμερα ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία κ.α.

ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ  

Η αμπελοκαλλιέργεια ήταν βασική ασχολία των Ρεϊσντεριανών στη Μικρά Ασία, την οποία μετέφεραν στην καινούρια τους πατρίδα.
Εδώ μάλιστα, εκτός της αρχαίας ποικιλίας σταφυλιών «λημνιό» ή «καλαμπάκι», καλλιέργησαν μια εξαιρετική ποικιλία –«μοσχάτο Αλεξανδρείας» - που οι παλιότεροι λένε, ότι κάποιος παπάς έφερε από την Αλεξάνδρεια, από την οποία παράγεται η μεγαλύτερη ποσότητα κρασιού και ρακιού της Λήμνου.

Εδώ, το παρασκεύασμα που σε άλλα μέρη της Ελλάδας λέγεται ούζο, τσίπουρο, ή τσικουδιά, οι Ρεϊσντεριανοί και οι απόγονοί τους το ονομάζουν ρακί/ουδέτερου γένους/.
Πολλοί δε αμπελοκαλλιεργητές έχουν εντάξει τα τελευταία χρόνια τα αμπέλια τους σε προγράμματα βιολογικής καλλιέργειας

Ο Άγιος Δημήτριος είναι ένα ζωντανό χωριό, το οποίο με την ιδιαιτερότητα των κατοίκων του λόγω μικρασιατικής προέλευσης, με τα έθιμα τους, τις συνήθειες, το ρουχισμό, τα φαγητά κλπ, μπόλιασε το λημνιακό λαϊκό πολιτισμό με νέα στοιχεία.
Διαθέτει Πολιτιστικό Σύλλογο με πλούσια δράση, ο οποίος μεταξύ άλλων αναβιώνει κάθε χρόνο στις Απόκριες το έθιμο της καμήλας, χορευτικό συγκρότημα νέων με παραδοσιακούς χορούς.

ΒΑΡΟΣ

 

Το τοπωνύμιο αναφέρεται από τον 15ο αιώνα και είναι άγνωστης προέλευσης. Κάποιες παλιότερες ρομαντικές απόψεις, που προσπάθησαν να συνδέσουν το Βάρος είτε με το Βαρούσι (συνοικία της Μύρινας) είτε με τη λέξη "πλούτος", δεν τεκμηριώνονται και θεωρούνται γραφικές.

Το 1415 σε απογραφικό έγγραφο της μονής Μεγ. Λαύρας αναφέρονται οι εκφράσεις: «ο Βάρος», «σύνορον των Βαριτών» και

«εις την Ομαλίαν, άνωθεν της λαγκάδος των Βαριτών».
Παλαιότερα το χωριό βρισκόταν πεντακόσια μέτρα νοτιοδυτικά από τη σημερινή θέση, στην πλαγιά του λόφου "Στ'βανός" αντίκρυ στον κόλπο του Μούδρου.

Εκεί, στα τέλη της δεκαετίας 1980-90, κτίστηκε ο οικισμός "Ανεμόεσσα", ο οποίος διοικητικά ανήκει στο χωριό Λύχνα.
Πάνω από το χωριό βρίσκεται το ύψωμα "Δεσπότης", που κατά πάσα πιθανότητα οφείλει το όνομά του στο διοικητή του νησιού, ο οποίος έφερε τον τίτλο "Δεσπότης της Λήμνου" στα ύστερα βυζαντινά χρόνια και από το λόφο έλεγχε την θέση της εξόρυξης της λημνίας γης. 

Εκεί υπάρχει κατάλοιπο ηφαιστειακού κρατήρα, που ταυτίζεται με το ηφαίστειο Μόσυχλος των αρχαίων πηγών.
Στην περιοχή έχει βρεθεί κι ένα απολιθωμένο δέντρο. Δεν αποκλείεται το βαθύπεδο του κρατήρα να αντιστοιχεί στη βυζαντινή θέση Ομαλία (ομαλή περιοχή, επίπεδη) που βρισκόταν πάνω από τη «λαγκάδα των Βαριτών».

Ο άγιος Χαράλαμπος συνδέεται με το έθιμο της μονομερίτικης κλωστής, την οποία γνέθουν σε μια μέρα και την τυλίγουν γύρω από το ναό κατά την εορτή του στις 10 Φεβρουαρίου, σε ανάμνηση της σωτηρίας του χωριού από λοιμό, σύμφωνα με παλιά παράδοση. 

Επίσης, υπάρχει ο ναός του Χριστού. Το 1928 απογράφηκαν 618 άτομα ενώ το 1938 υπολογίζονταν σε 800.
Μεταπολεμικά η αναπτυξιακή διαδικασία ανακόπηκε. Ο πληθυσμός άρχισε να μειώνεται δραματικά και από 652 (1951) έφτασε στους 275 κατοίκους το 1981.
Από το έτος αυτό αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός ο Αερολιμήν (14 κάτοικοι).

Έκτοτε, ο πληθυσμός παρουσίασε μια μικρή άνοδο για να φτάσει τα 405 άτομα το 2001, ενώ μέχρι πριν από μερικά χρόνια δρούσε στο χωριό και ένα ποδοσφαιρικό σωματείο, ο Ερμής.


ΠΡΟΠΟΥΛΙ


Παλαιότερα το χωριό βρισκόταν πεντακόσια μέτρα βορειοδυτικά του σημερινού, στη θέση Τροχαλιές κοντά στη θάλασσα.
Λόγω του πειρατικού κινδύνου μεταφέρθηκε στη σημερινή θέση, πίσω από ένα μικρό λόφο.
Η παλιά θέση ταυτίζεται με το βυζαντινό "βαλανείον στις Τροχαλαίες", το οποίο αναφέρεται το 1425 σε απογραφικό πρακτικό της Μονής Διονυσίου.

Ως το 1918 το χωριό ήταν αυτόνομη κοινότητα και συμμετείχε με δικούς του αντιπροσώπους στις επαρχιακές συνελεύσεις.
Τελευταίος πρόεδρος αναφέρεται ο Γ. Καμτσής. Έπειτα, εντάχθηκε στην κοινότητα Ατσικής. Μετά την αποχώρηση των Τούρκων και την απαλλοτρίωση των μοναστηριακών εκτάσεων το χωριό γνώρισε μια περίοδο ανάκαμψης για μερικές δεκαετίες. Φτιάχτηκαν αποστακτήριο (1938), σπίτι του δάσκαλου (1938), υδραγωγείο (1954), αποθήκη βαμβακιού (1962), λιθοστρώθηκαν δρόμοι κλπ. Το 1937 ιδρύθηκε σχολείο για να μην πηγαίνουν τα παιδιά στην Αστική, το οποίο στεγαζόταν σε αίθουσα του ναού.

Το διδακτήριο κτίστηκε το 1954. Πρώτος δάσκαλος υπήρξε ο Κων. Βαλσαμίδης (1938-42) ενώ μακροχρόνια παρουσία είχε ο Απόστολος Στεργίου (1963-80).
Εδώ πρωτοδιορίστηκε το 1944 ο συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας Λεωνίδας Βελιαρούτης από την ±πειρο, ο οποίος αγάπησε το νησί κι έγινε μόνιμος κάτοικος.
Ο πληθυσμός του χωριού αυξανόταν ως τη δεκαετία του ’60. Από 101 άτομα που απογράφηκαν το 1920 είχε φτάσει στα 228 το 1961. Στη συνέχεια άρχισαν να λιγοστεύουν εξαιτίας της μετανάστευσης και το 1991 απογράφηκαν μόνο 34 κάτοικοι. Στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 έκλεισε και το σχολείο. Σήμερα πολλοί διέρχονται από το χωριό το καλοκαίρι πηγαίνοντας στις παραλίες Φαρακλά, Τρύγης και Αγ. Ευθυμίας.


ΔΑΦΝΗ

 

 

Το όνομα της Δάφνης είναι πρόσφατο και δόθηκε στο χωριό μόλις το 1955. Τα σπίτια του οικισμού βρίσκονται στριμωγμένα το ένα δίπλα στο άλλο γύρο από την κορυφή μικρού υψώματος. 

Στην περιοχή της Δάφνης υπήρχε παλαιότερα το μετόχι του Χάρακα, που ανήκε στη Μ.Λαύρα. Πρέπει να ήταν το παλαιότερο στο νησί γιατί υπάρχει η παράδοση ότι το είχε επισκεφθεί ο ιδρυτής της Αθωνικής Πολιτείας Άγιος Αθανάσιος.

Την 1η Νοεμβρίου κάθε έτους, εδώ γίνεται πανηγύρι από τα μεγαλύτερα του νησιού, αφιερωμένο στη μνήμη των Αγίων Αναργύρων- Κοσμά και Δαμιανό.

Τέλος, ανατολικά του χωριού στη θέση Προγόμυλος έχουν ανακαλυφθεί λείψανα προϊστορικού οικισμού, χωρίς να έχει γίνει συστηματική ανασκαφή.


ΚΑΡΠΑΣΙ

 

 

Σύμφωνα με την παράδοση το χωριό Καρπάσι, αρχικά βρισκόταν στην πεδιάδα του αεροδρομίου, στη θέση Τροχαλόμαντρα.

Οι επιδρομές των πειρατών όμως ανάγκασαν τους κατοίκους να μεταφερθούν στη σημερινή θέση. 

Νοτίως του χωριού στη θέση μητρόπολη και εντός του κτήματος του Παλλημνιακού Σχολικού Ταμείου, βρίσκεται το μόνο καλά

σωζόμενο μοναστηριακό συγκρότημα της Λήμνου, αφιερωμένο σήμερα στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Πρόκειται για το άλλοτε μοναστηριακό συγκρότημα του Αγίου Παύλου, όπου μεταφέρθηκε στα τέλη του 14ου αιώνα η έδρα του επισκόπου Λήμνου. 

ΚΑΤΑΛΑΚΚΟ

 

Το χωριό Καταλάκκο αρχικά βρισκόταν στην παραλία του Γοματίου, στη θέση Πύργος. Είναι από τα πλέον γραφικά με τις ανηφοριές και κατηφοριές του, ενώ εδώ δραστηριοποιούνται επίσης πολλοί κτηνοτρόφοι (κεχαγιάδες). 

Στο χώρο σήμερα σώζονται μόνο κάποια ερείπια που μαρτυρούν την ύπαρξη μικρού κάστρου.

Ακόμα στην ίδια θέση βρέθηκαν και λείψανα προϊστορικής εγκατάστασης.Δυτικότερα, στην περιοχή «Παχιές Αμμουδιές» ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει το μοναδικό γεωλογικό φαινόμενο μιας περιοχής που θυμίζει έρημο της Αφρικής.

Η επίσκεψη του παραπάνω χώρου έχει γίνει δυνατή μετά από τις απαραίτητες παρεμβάσεις από την πλευρά του Δήμου Ατσικής.


ΣΑΡΔΕΣ

 

Παλιά το χωριό των Σαρδών, βρισκόταν στη θέση Άρδες, στη βορινή παραλία του νησιού. Κατά την παράδοση οι κάτοικοι μετοίκησαν από εκεί κοντά στο λόφο του Αγίου Γεωργίου. 

Στη σημερινή θέση εγκαταστάθηκαν όταν επιδημία χολέρας έπληξε το χωριό. Οι Σαρδές είναι κτισμένες πάνω σε οροπέδιο με υψόμετρο άνω των διακοσίων μέτρων, κάτι που τις καθιστά το πιο ορεινό χωριό της

Λήμνου. Εδώ οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία. 

Αποτελούν παραδοσιακό οικισμό, με οικίες και κτίρια δείγματα λαϊκής αρχιτεκτονικής. Στην άκρη του οικισμού εντύπωση προκαλεί στον επισκέπτη ο ναός του Αγίου Δημητρίου. Πρόκειται για ναό εντυπωσιακής πρόσοψης, με περισσότερες αναφορές σε αστική αρχιτεκτονική, παρά στη συνήθη εκκλησιαστική μορφολογία.


 

 

 

 

 

 
 


Εκδηλώσεις 2012